تک بیت ناب

ز دست جور تو گفتم ز شهر خواهم رفت

به خنده گفت که حافظ برو که پای تو بست

ز دست چور تو گفتم ز شهر خواهم رفت...

خدا چو صورت ابروی دلگشای تو بست

گشاد کار من اندر کرشمه‌های تو بست

مرا و سرو چمن را به خاک راه نشاند

زمانه تا قصب نرگس قبای تو بست

ز کار ما و دل غنچه صد گره بگشود

نسیم گل چو دل اندر پی هوای تو بست

مرا به بند تو دوران چرخ راضی کرد

ولی چه سود که سررشته در رضای تو بست

چو نافه بر دل مسکین من گره مفکن

که عهد با سر زلف گره گشای تو بست

تو خود وصال دگر بودی ای نسیم وصال

خطا نگر که دل امید در وفای تو بست

ز دست جور تو گفتم ز شهر خواهم رفت

به خنده گفت که حافظ برو که پای تو بست

ﺯﻥ ﻧﻤﺎﺩ ﺭﺍﺯﮔﺸﺎﯾﯽ ﺩﺭ ﻓﺮﻫﻨﮓ ﻗﻮﻣﯽ

طبق ﺳﺎﺧﺘﺎﺭ ﻗﻮﻣﯽ - ﻋﺮﻓﯽ ﺯﻧﺎﻥ ﺍﺟﺮﺍ ﮐﻨﻨﺪﮔﺎﻥ ﻣﺮﺍﺳﻢ ﺁﯾﯿﻨﯽ ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻭ ﺑﺎﺭ ﺍﺟﺮﺍﯾﯽ ﺑﯿﺸﺘﺮ ﺳﻨﺖ ﻫﺎﯼ ﺍﻋﺘﻘﺎﺩﯼ ﺑﺮ ﺩﻭﺵ ﺁﻧﻬﺎ ﻣﯽ ﺑﺎﺷﺪ .

🔰ﺁﯾﯿﻦ ﻣﯿﻨﺎ ﺍﻧﺪﺍﺯﯼ

ﺁﯾﯿﻦ ﻣﯿﻨﺎ ﺍﻧﺪﺍﺯﯼ ﺍﺷﺎﺭﻩ ﺑﻪ ﻣﻮﻗﻌﯿﺖ ﻭ ﻣﻘﺎﻡ ﺑﯽ ﺑﯽ ﻫﺎ ﺩﺭ ﻋﺮﻑ ﻗﻮﻣﯽ ﺩﺍﺭﺩ . ﻫﻨﮕﺎﻡ ﺟﻨﮓ ﻭ ﺧﻮﻥ ﺭﯾﺰﯼ ،ﻫﺮﮔﺎﻩ ﺯﻧﯽ ﺳﺮﺑﺮﻫﻨﻪ ﻣﯽ ﮐﺮﺩ،ﯾﻌﻨﯽ ﻣﯿﻨﺎﯼ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭ ﺁﻭﺭﺩﮔﺎﻩ ﻣﯽ ﺍﻧﺪﺍﺧﺖ،ﻃﺮﻓﯿﻦ ﺑﻪ ﺍﺣﺘﺮﺍﻡ ﻭ ﺣﺮﻣﺖ ﺍﻭ ﺩﺳﺖ ﺍﺯ ﺟﻨﮓ ﻣﯽ ﮐﺸﯿﺪﻧﺪ . ﻧﺎﮔﻔﺘﻪ ﻧﻤﺎﻧﺪ ﺯﻧﺎﻥ ﺑﺨﺘﯿﺎﺭﯼ ﮐﻤﺘﺮ ﺍﻧﮕﯿﺰﻩ ﺟﻨﮓ ﺑﻮﺩﻧﺪ ﻭ ﺍﮐﺜﺮ ﺑﺎ ﺩﺭﺍﯾﺖ ﺍﺯ ﺳﺘﯿﺰﻩ ﻭﺧﻮﻧﺮﯾﺰﯼ ﺟﻠﻮﮔﯿﺮﯼ ﻣﯿﮑﺮﺩﻧﺪ .

ﺑﯽ ﻋﺮﻭﺱ ﺳَﺮِ ﻗَﻠﻪ ﺳَﺮِ ﭘَﺘﯽ ﮐِﺮﺩ ﺩﺷﻤﻦ ﻋﻠﯿﻤﺮﺩﻭﻥ ﺑﯽ ﻋﺼﻤﺘﯽ ﮐﺮﺩ

‏( ﺑﯽ ﺑﯽ ﻋﺮﻭﺱ ﺑﺮﺑﺎﻡ ﻗﻠﻌﻪ ﺭﻭﺳﺮﯼ ﺍﺵ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺁﻭﺭﺩ ،ﺯﯾﺮﺍ ﺩﺷﻤﻦ ﻋﻠﯿﻤﺮﺩﻭﻥ ﺑﯽ ﺣﺮﻣﺘﯽ ﺭﺍ ﺍﺯ ﺣﺪ ﮔﺬراﻧﺪ ‏)

🔰ﺁﯾﯿﻦ ﮐﻠﯿﺪﺩﺍﺭﯼ

ﺯﻥ ﮐﻠﯿﺪﺩﺍﺭ ﺩﺍﺭﺍﯾﯽ ﻭ ﺛﺮﻭﺕ ﺧﺎﻧﻮﺍﺩﻩ ﺍﺳﺖ . ﺑﻌﺪ ﺍﺯﻣﺮﮒ ﺑﻪ ﭘﺎﺳﺪﺍﺷﺖ ﺍﯾﻦ ﺣﺮﻣﺖ ﻫﺎ ﺑﺮﺳﻨﮓ ﮔﻮﺭ ﺍﯾﻦ ﺯﻧﺎﻥ ﻭﺳﺎﯾﻞ ﺯﯾﻨﺘﯽ ،ﮐﻠﯿﺪ ﻭ ﻗﻔﻞ ﻧﻘﺶ ﻣﯽ ﮐﺮﺩﻧﺪ

ﺍﯼ ﺧﺪﺍ ﺑﺎﻻ ﺳَﺮﯼ ﺳِﯿﻞ ﺯﯾﺮ ﭘﺎﺕ ﮐُﻦ ﻣَﺮﺩِ ﻟﯿﺶ ﻭ ُ ﺯﻥ ﺧُﻮ ﺯِﻩ ﯾﮏ ﺟﺪﺍ ﮐﻦ

🔰ﺁﯾﯿﻦ ﺩﺭﻣﺎﻧﮕﺮﯼ

ﺯﻧﺎﻥ ﻭﺍﺭﺛﺎﻥ ﻃﺐ ﺳﻨﺘﯽ ﺩﺭ ﻋﺸﺎﯾﺮ ﻭ ﺭﻭﺳﺘﺎﻫﺎ ﻫﺴﺘﻨﺪ . ﺩﺭﻣﺎﻥ ﺳﻨﺘﯽ ﻭ ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﺍﺯ ﮔﯿﺎﻫﺎﻥ ﺑﻪ ﻋﻨﻮﺍﻥ ﻣﻨﺒﻊ ﺍﺻﻠﯽ ﻃﺒﺎﺑﺖ ﻭ ﻣﺮﺍﻗﺒﺖ ﺍﺯ ﺑﯿﻤﺎﺭﺍﻥ ﺑﻪ ﻋﻬﺪﻩ ﺁﻧﻬﺎﺳﺖ ﻭ ﺑﯿﺸﺘﺮ ﺑﺎ ﺧﻮﺩ ﺩﺭﻣﺎﻧﯽ ،ﺁﯾﯿﻦ ﺩﺭﻣﺎﻧﯽ ﻭ ﮔﯿﺎﻩ ﺩﺭﻣﺎﻧﯽ ﺑﻪ ﻃﺒﺎﺑﺖ ﻣﯽ ﭘﺮﺩﺍﺯﻧﺪ .

🔰ﺁﯾﯿﻦ ﮔﺮﯾﺴﺘﻦ ﺑﺮ ﻟﺒﺎﺱ ﻣﺮﺩﮔﺎﻥ

ﮔﺮﯾﺴﺘﻦ ﺑﺮﻟﺒﺎﺱ ﻣﺮﺩﮔﺎﻥ ﻧﻤﺎﺩﯾﻦ ﺍﺳﺖ . ﺁﻧﺎﻥ ﻏﻢ ﺭﺍ ﻋﻤﯿﻖ ﻭ ﺭﯾﺸﻪ ﺍﯼ ﻣﯽ ﮐﻨﻨﻨﺪ . ﺩﺭ ﺑﺨﺘﯿﺎﺭﯼ ﺳﻮﮔﯿﻨﻪ ﺧﻮﺍﻧﯽ ﺑﺮﻋﻬﺪﻩ ﯼ ﺯﻧﺎﻥ ﻣﯽ ﺑﺎﺷﺪ ﮐﻪ ﯾﮑﯽ ﺍﺯ ﺣﺮﻓﻪ ﻫﺎﯼ ﻣﻘﺪﺱ ﺩﺭﮔﺬﺷﺘﻪ ﺑﻮﺩ ...

#ولات_بختیاری
سریا ﺩﺍﻭﺩﯼ حموله

تک بیت ناب

گفتم از آغاز، مرغ روح ما بی‌ پر بُده ‌ست

گفت هین بشکن قفس، آغازِ بی‌آغاز بین

مولانا

گوری بده خدایا...

خواهم چو راز پنهان از من اثر نباشد
تا از نبود و بودم ، كس را خبر نباشد

خواهم كه آتش افتد در شهر آشنایی
وز ننگ آشنایان ، بر جا اثر نباشد

گوری بده خدایا! زندان پیكر من
تا از بهانه جویی ، دل دربدر نباشد

پایم چو پایه ی در ، یارب شكسته بهتر
تا از حریم خویشم بیرون گذر نباشد

چون موج از آن سزایم این سرشكستگی شد
كز صخره های تهمت دل را حذر نباشد

در شام غم كه گردد همراز و همدم من؟
اشكم اگر نریزد, آهم اگر نباشد

سیمین منال كاینجا چون شاخ گل نروید
چون دانه هر كه چندی خاكش به سر نباشد

زنده یاد "سیمین بهبهانی"